Verslag Zaltbommel 2019

Zaterdag 8 juni 2019,

Het stond al geruime tijd in de planning maar vandaag was het dan zover. Wij mochten ons weer eens een keer presenteren op het zeemanskoorfestival in Zaltbommel. Bij het wakker worden vanochtend keken we vol spanning naar buiten en zagen dat de weergoden ons, met wind en regen, wakker hadden gemaakt. Maar ja, als rechtgeaarde zeelui lieten wij ons hierdoor toch niet thuis houden en gingen we met goede moed richting Zaltbommel.
Het welkomstpunt was restaurant “De Verdraagzaamheid” aan de Waalkade, met prachtig uitzicht op de rivier. Hier stonden broodjes en een bakje koffie, voor ons klaar. Rond elf uur werd het daar al lekker gezellig met zangers en aanhang van de uitgenodigde koren.
Ik had mij al een paar keer afgevraagd wie toch die dekknecht was die daar steeds rondliep, tot hij om twaalf uur, als voorzitter van het organisatie comité, de wethouder vroeg het festival officieel te willen openen.

Ons eerste optreden stond voor kwart voor één in de Gasthuiskapel gepland. Dit was voor ons, zonder regen en wind en een mooie akoestiek, een fijn begin van deze dag. We begonnen met ons openingslied waarin wij het duidelijk maakte dat wij niet Giessendam, maar Giessenburg, als thuishaven hebben. Maar ja, het maakt ook niet zoveel uit omdat wij toch bijna allemaal uit de Alblasserwaardse klei getrokken zijn.

Na het openingslied begonnen wij te varen waarbij we steeds weer de glimlach van ons liefje wilden zien. Hierna zongen we over de oude visser die steeds weer uitvoer om zijn verloren meisje te horen zingen. Na eerst nog van een vloeibare versnapering in de oude haven te hebben genoten, werd het eerste blokje beëindigd met het afscheid nemen van die lieve kleine Paloma.

Het weer was intussen iets opgeknapt en Pluvius liet zijn gulp, op zo nu en dan een paar spatjes na, aardig gesloten. Om half drie begonnen we, stipt op tijd, in de tent op de markt aan ons tweede blok. Na eerst weer het openingslied te laten horen zijn we de kroeg “Het roestige anker” in gedoken, alwaar Carolientje weer lekker met ons proostte en Arnaut z’n uiterste best deed het publiek, het “Hela Hola”, mee te laten zingen.

Na dit kroegbezoek gingen we op het strand van Havana op zoek naar een eenzaam meisje, waarna we in de krant lazen dat er een schip, beladen met drank, was gezonken. Toen hebben we maar van schrik, de bark “Santa Fé” vol met rum, gekaapt. Tot slot van dit blokje zijn we nog even bij die oude man op z’n bootje, een visje met een glaasje wijn weg gaan spoelen.

Om kwart over vier stonden we in de tent in de Waterstraat opgesteld voor ons laatste blokje. We begonnen hier met het publiek te vragen of ze wilden aanschuiven en te willen meedeinen.

Omdat dit best aardig werd gedaan, mocht Sjaak aangeven te gaan zingen over wat er allemaal op zee te beleven viel.

Omdat het ons in “Het roestige anker” de vorige keer best bevallen was, zijn we daar nog even terug geweest en hebben we daarna de waluitspattingen van Bolle Dries bezongen. Dit werd weer gevolgd met een bezoek aan de kroeg van O’Connel en hier sloten wij ons optreden af.

We maakten aan een ieder duidelijk dat Jan Maat, in een café of aan boord, altijd met z’n liefje in gedachten zal blijven zingen. Om tien over half vijf was het, jammer genoeg, voor ons het einde van onze optredens.

Ik vindt dat wij ons vandaag als “Bestevaer” prima gepresenteerd hebben. We waren, voor zover mij bekend, misschien wel een koor met het minst aantal zangers maar ZEKER NIET met de minst enthousiaste zangers. Tevens werden we door Wilma, Ilse en Arnaut, weer hartstikke goed begeleidt.

De organisatie van het festival verdient een dikke pluim. Alles was, zonder meer, prima geregeld. De aanwezigheid van muziekinstallaties en muziekstandaards maak je niet veel mee. De ontvangst met koffie en broodjes was prima en het tijdig aangeven van het einde van de optreedtijd was toch ook wel een pluspunt.

Als volmatroos waren er zes en, als lichtmatroos waren er zeven zangers aanwezig,wat dus een totale bezetting van slechts dertien zangers opgeleverd heeft. Deze “diehards” hebben vandaag wel hun beste beentje voor gezet en “Bestevaer” zo goed als mogelijk, laten horen. Misschien wordt het tijd de aanduiding ZeemansKOOR te gaan wijzigen in ZeemansKOORTJE, of er in plaats van ZeeMANSkoor, er een ZeeLIEDENkoor van te gaan maken. Dit opent dan de mogelijkheid dat er ook dames lid van ons koor kunnen worden en dat daarmee, de bemanning van “Bestevaer” groter kan worden. Met ook als gunstig bijeffect dat hierdoor de frekwenties van de stemmen omhoog gaat.

Het publiek bestond grotendeels uit zangers van de aanwezige koren met hun aanhang en hierdoor werd er gezellig meegezongen. De reacties die ik gehoord heb op onze optredens, waren best wel positief maar soms ook een beetje verbaasd, omdat wij zonder dirigent optraden. Ook kreeg ik nog van een paar mij totaal onbekende dames, een compliment op onze kleding, waarbij het koordje als heel speciaal werd genoemd.

Wel heb ik spijtig genoeg, een paar van de meestal wel aanwezige partners, gemist. Misschien toch thuis gebleven voor de regen? Zij hebben in ieder geval de diverse marktkramen, met leuke kleding en andere artikelen gemist. Wij, “Bestevaer” koor, kunnen met trots op deze dag terugzien. Het was leuk en goed.

Jan Maat

Geef een reactie